هیچکس جز خودم نمیتونه به من کمک کنه... چون فقط خودمم که خودمو خوب میشناسم و میدونم کجا وایسادمو با خودم چند چندم... اولین قدم کم کردن پنج کیلو از وزنمه تا از شر این زانو درد ِ لعنتی خلاص بشم... تا

میز اتو را می گذارم جلوی تلویزیون، به صدای الله و اکبر همسایه ها گوش می کنم و مانتوی سر کارم را اتو می کنم. همسایه های ما خیلی از انقلاب راضی اند. باید بگویم من عمیقا آدم غمگینی هستم. یعنی این

همه چیز می تواند مرا خوشحال کند ، اما هیچ چیز نمی تواند ، غم مرا ببرد...
"هابنریش بل"

تعریف واقعی ای از من همینه...

دیگه امروز زدیم به سیم آخر :))آهنگ شیش و هشت گذاشتیم و کلی رقصیدیم توی شرکت :)) اونم جلوی دوربین !!!مدیرعاملم اومده توی اتاقشه طبقه ی بالاس، اصلنم ازش حساب نمیبریم و نمیترسیم :))همچین کارمندای

کلافه م...

حوصله ندارم...

خیلی زود عصبی میشم...

خودمم نمیدونم چمه...

دلتنگم...

نمیدونم دلم برای کی یا چی تنگ شده...

اما خیلی دلتنگم...

زرشک پلو با مرغ خیلی دوست دارم...
مخصوصن اگه زرشکش با خلال بادوم و پسته قاطی بشه و برنجشم حسابی زعفرونی باشه...

یه شب که حامد ماموریته ،همین زرشک پلوی دوست داشتنیمو درست کنم و بشینم یه دل سیر بخورم...
ظرفا رو بشورم... آشپزخونه رو جم و جور کنم...
گلدونامو آب بدم...
پنجره ها رو ببندم...
شیر گاز ُ باز کنم...
برم روی تختم بخوابم... بخوابم... بخوابم...